YAZAR TANITIMI-NUREFŞAN AKCAN

2
459
views

İsim/soyisim/sınıf : Nurefşan Akcan/ Türkçe Tıp 2.sınıf

Neden yazmayı seviyorsun? : Bazen çevremizle ilgilenmekten kendimizi o kadar ihmal ediyoruz ki. “Yazmak” bence insanın kendisine değer verme şekli. Bir masada kendini, kendi karşına oturtturup kendine anlatmak gibi. Kendimi en iyi tanıyabildiğim, en çok dinlediğim, en çok hak verdiğim yer olduğu için kalemi ve kağıdı çok seviyorum.

Hobilerin/ Fobilerin : Fotoğraf çekmeyi çok seviyorum, bir şeyleri görmemi, daha da dikkatli bakmamı sağlıyor. Onun dışında özgün olan her şeye ilgi duyarım. Özgün insanlar, özgün fikirlerle yazılmış kitaplar, özgün müzikler… “Hissizleşmek” en büyük fobim sanırım. Duygularımı kaybetmek, bir şeylere hassasiyetlerimi yitirmek, eskiden yaklaştığım şekilde yaklaşamamak.. “Hissetmek” benim için büyük önem taşıyor.

Fakültatif’te sevdiğin/sevmediğin şeyler : En sevdiğim şey, herkesin çok farklı ilgi alanlarına sahip olması. Herhangi bir konuda bilgi edinmek, fikir danışmak istediğimde mesaj atabileceğim, oturup konuşabileceğim “çok tatlı arkadaşlıklar” edinmiş oldum. Grupta sevmediğim herhangi bir şey yok.

Yazı yazarken dikkat ettiğin konular : Sadece “samimi” olmaya çalışıyorum. Ah Muhsin Ünlü’nün bir sözü vardır: Samimiyet en büyük keramettir, bırakın uçmak kuşlara münhasır olsun. Yazarken en çok bu keramete erişmeyi deniyorum.

Hangi tür okumayı seversin? : Dönemsel olarak değişen bir okuma zevkim olduğunu söyleyebilirim. Bol vaktimin olduğu yaz aylarında düşünsel kitaplar okumayı severim. Okul zamanı ise daha çok edebi türlerle haşır neşir oluyorum. Şiir türünün ise benim için özel bir yeri vardır. Sevdiğim bütün şiirleri ezberliyorum.

Yaşayabileceğin en mutlu/en üzücü an : Yaşayabileceğim en mutlu an, daktiloyla ilk tanıştığım an’dı. O an’dan beri yazıyorum. Sanırım 6 yaşındaydım. En üzücü an; beni daktilolarla, şiirlerle, dolma kalemlerle, tavla pullarıyla, dönme dolaplarla tanıştıran dedemi kaybettiğim an’dı. 16 yaşındaydım.

Kendinde gördüğün en temel eksiklik : Çok heyecanlı bir insan olmak. Tüm duygularım fazla hızlı koşuyor ve bu yüzden bazen nefes nefese kalıyorum. Hiç bir zaman sakin bir insan olamadım, yine de bunu seviyorum. İnsanın eksikliklerini sevmesi zaman alıyor ama bunu yapmamız gerektiğine inanıyorum.

Nasıl ölmek istersin? İnsanlığa son sözün ne olurdu? : “Huzurlu” hissederek ölmek isterim. İnsanlığa son sözüm Franz Kafka’nın Aforizmaları’ndan olurdu: “Bu dünya için kendini paralaman gülünç.”

Hayalinizde yaşadığınız yeri tarif edin : Bir odasında kocaman bir kütüphane, gündüzleri çocuk sesleri, akşamları güzel bir yemek kokusu, duvarlarında yüzlerce fotoğraf, yemyeşil bir bahçe…

En sevdiğiniz : Şarkı- Kalben/Sadece, Film-Leon, Kitap-Ah Muhsin Ünlü/Gidiyorum Bu, Renk-Mavi

Sizce en büyük erdem nedir? : Ne olursa olsun şükretmek.

Hayattaki sloganınız : Asla katı kurallara ya da kesin sloganlara sahip olma.

NUREFŞAN AKCAN

2 YORUMLAR

CEVAP VER