Ömrümün Bir Haftası

1
521
views

Can yakanlar için açıyorum bu defa kalemimi
Ne kadar sivrilttiğimin önemi yok
Bazen kör bir kalem bile derin yaralar bırakır.

Kalemlerden kan damlayan zamanlardaydık yine.
Ölüme övgüler yağdırıyordu birileri
Oysa biz her ölenle bir daha ölüyorduk

Alacakaranlıktayım.
Uzak ezan sesleri arasında,
havadaki cansızlığı içime çektim.

Önce madencileri aldılar topraktan,
başlarına birer taş dikip tekrar verdiler toprağa.

Çok geçmedi üstünden,
alevlerle çocukları bir odaya kilitlediler.

Daha önlük giymemiş çocuklara, gelinlik biçtiler.
Yine ufacık eller kendi canına kıydı.

Düşündükçe mideme doldu soğuk hava.
Yüzüstü düşecektim fikirlerin ağırlığından.
Kafamı kaldırabildim bi’ gayret.

Kararmış cesetler, bir kulaçlık tabutlar geçti.
Çeyrek asır görmemiş gözlerim bir haftada bunları seçti.

Bir hafta mı sürdü kafamı kaldırmam?
Zamanın hesabını bilemedim belki de.

Yine tenleri toprağa, canları dimağa gömdük
Bize bakıp canlı derler ama her ölenle biz de öldük.

Cavit Mertcan Atçeken

 

1 YORUM

CEVAP VER