Pazar Pasajı: Ve Sen Kuş Olur Gidersin – Tarık Tufan

0
433
views

İnsan kaybettikleriyle insandır…

Her sabah pencerenin kenarına konan kuş artık gelmez olmuştur. Bayat ekmek kırıntıları alıngan bir kuşun geride bıraktığı son parçalardır. Kim bilir hangi hoyratlığına alınıp gitmiştir buralardan?

Birkaç sabah daha merakla pencerenin kenarına baktığınızda, kırıntılar hala oradaysa, küçük bir iç burkuntusu hepsi o kadar…

Bir kuş giderken neler götürebilir ki yanında?

Oysa bir sevgili giderken pek çok şeyi alıp gitmiştir.

Utangaç ilk dokunuşları,

akşam vakti sinema çıkışında yağmura yakalandığınızdaki sarılmaları,

kimi sayfalarındaki satırların altı çizili şiir kitaplarını,

telefon konuşmalarındaki ağlayışlarını,

soğuk havada boynuna doladığın ve onun kokusu sinmiş kaşkolu,

karşılıklı içilen kahvelerin değişmez fincanlarını,

filmlerden ezberlediğiniz ve birbirinize söyleyip durduğunuz replikleri,

arkadaşınızla birlikteyken kaçamak olarak birbirinize fırlattığınız şehvetli bakışları,

doymamacasına dinlediğiniz bir Ortadoğu ezgisini,

Balat sokaklarında gizlediğiniz gülümsemeleri,

sık gittiğiniz bir lokantanın kokusunu,

evlenince ilk hafta yapılacak yemekler listesini,

simidin yanında şekersiz içilen çayları,

minicik ağızlarıyla kurşun emen çocukların acısıyla burkulan yüreğini,

tülbendine, hain bir bombardımanda ölen kocasının kanı bulaşmış ve ağlayıp duran kadının hüznüyle kan çanağına dönmüş güzel gözlerini,

bir ebru deseninden ayırt edilemeyecek ellerini,

unutulmuş bir randevudan kopan tartışmaları,

kendi elleriyle yaptığı ve tuzun fazla kaçtığı yemeği tadarkenki yüz buruşturmalarını,

her gece ayın şekline bakıp verdiği yeni isimleri,

saçlarını çiçek tarlasına dönüştüren minik tokaları,

çocukluğundan beri sakladığı ve artık parçalamaya yüz tutmuş sağından solundan ipler sarkan bez bebeği,

solgun gecelerinin ayazında birlikte edilen duaları,

hayata ve insan olmaya dair bitimsiz konuşmaları,

küçük sakarlıkların ardından gözlerimizden yaşlar getiren kahkahaları,

sokak lambasının neşeli ışığıyla paylaşılan yalnızlıkları,

cızırtılı bir radyoda çalan şarkıya dans ederek eşlik edişleri,

lunaparkta bindiğiniz atlıkarıncadan birbirinizin elini tutma isteğini ve çocuklarınkine karışmış neşeli bağırışları,

gözden uzak eski, küçücük bir camimin, içinde birkaç yaşlının oturup da ölümü beklediği avlusundaki hevesli sözleri,

kaybettiğimiz iyi dostları anarken gözlerinin dolup dolup taşmalarını,

onun yüzü, bakışları, elleri, hüznü, sevinci, hayatınıza girdiği ilk andan yaşanılan her ne varsa alıp gitmiştir sevgili.

Bir sevgili gittiğinde ona baktığınız gözlerinizi de alıp gitmiştir.

Bir sevgili gittiğinde, altında onunla dolaştığınız gökyüzünü de alıp gitmiştir.

Bir kuş, bir sevgili…

İnsan kaybettikleriyle insandır.

Bu pasaj Tarık Tufan’ın Profil Yayınları’ndan çıkan Ve Sen Kuş Olur Gidersin adlı kitabından alınmıştır.

Hazırlayan: Ebubekir Taha BUĞUR

CEVAP VER